Dünya Kaosu ve Aydınlanma Süreci

Dünyada olup bitenler, insanlık daha ne kadar çirkinleşebilir, iğrençleşebilir dedirtiyor. Bu üzyılda bu saplınlıklar, savaş, keder, kayıplar ve eziyet… doğaya ve hayvanlara, kadınlara , işini doğru yapanlara, sesini çıkarmayanlara yapılanlar… dayanılır gibi değil… bu sohbetler artık Günlük yaşantımızın bir parçası oldu. Haklısın. Dünyada pek çok kötülük var ve bunlar üst üste birer birer seriliyor gözerimizin önüne. Peki neden bu zamanda? Neptün 14 yıllık balık burcu transitini bitirdi. Bu süreçte maneviyatımız çok kuvvetlendi. Bütünsel yaklaşımlarla, kozmik hissedişler ve sezgilerle , inançlarla her zamankinde daha fazla ilgilendik. Kabul ve teslimiyet üzerinde pratikler yaptık. Son 8 yılı aydınlanma gezegeni uranüs de neptüne burç bazında olumlu açı yaptı. Uranüs maddeyi zorladı, sarstı; Neptün “yaradanın planı senin planından büyük “ dedirtti . Ve ruhlar hızlandırılmış bir aydınlanma sürecine girdi.

E peki o zaman şu an yaşadığmız kaos ne? bu gördüğümüz çinkilkler hangi aydınlanmış insalığa ait, ben göremiyorum dediğinizi duyar gibiyim. Evet kaos ve negatiflik artmış gibi görünüyor çünkü farkındalık yolunda Neptün Balık ın Ilahi çağrısına uyup yaşamı sorgulayan ruhların her biri kendi ışığını yakmaya başladıkça dünya aydınlanmaya başladı. Karanlık aydınlıkta var olamaz, çünkü aydınlıkta hiçbirşey gizlenemez. Bu yaşadıklarımızı ışık çoğaldığı için görüyoruz. Karanlık bir odaya girdiğinizde hiçbirşey göremezsiniz, ama lambayı yaktığınızda lambanın kapasitesi kadarıyla ulaşabildiği her yer aydınlanır ve siz yerdeki tozu, ışığı görür görmez kaçıp saklanmaya çalışan minik bir sineği, atmayı unuttuğunuz çöpünüzü, odanızki mis kokulu çiçek, değer verdiğiniz bir aile fotoğrafı, en sevdiğiniz kitap ile birlikte, aynı anda görürsünüz.

O yüzden herşey kötüye gidiyor inancınızı bugün bu bakış açısıyla bird aha sorgulayın.acaba gerçekten öyle mi? yoksa tam tersi m?

Burası dualite, yani ikilik dünyası. Herşey zıddı ile var olur. karanlık kadar aydınlık, kötülük kadar iyilik aynı anda vardır. Önünüze serilen korkunun yanısıra görebildiğiniz tüm güzellikleri takdir edin ki, kötülüğü değil iyiliği besleyen tarafta olun.

“Işığın en kuvvetli ve en parlak olduğu yer, onun kalbidir. Orada pürüzsüz bir beyazlık vardır; sanki hiçbir şey yokmuşçasına saflık ve arınmışlık hissi veren bir beyazlık… Beyaz, bu saflığın içinde görünür dalga boyundaki tüm renkleri kapsar. Ancak bu renkler ayrı ayrı değil, iç içe geçmiş, ‘bir’ olmuşlardır. Bu birlik hali; hepliği ve hiçliği aynı anda barındırır. Işığın kalbinde her şey vardır ama o her şey artık görünmez olmuştur.

Türkçemizde beyaz renk için harika bir kelimemiz var: Ak. Ahlaki bir temizliği, lekesizliği ve suçsuzluğu ifade etmek için ‘aklanmak’ kelimesini kullanırız. Çok temiz ve lekesiz olana ‘ak pak’ deriz; güneş doğarken ‘gün ağarıyor’ diye karşılarız sabahı. Gizli saklı, utanılacak bir işi olmamak durumunu ise ‘alnı ak olmak’ deyimiyle taçlandırırız.

Benim baktığım pencereden aklanmak, aydınlanmakla aynı şey. Aydınlanmak, öze yaklaşmaktır; yani ışığın kalbindeki o saf alana ulaşmak… Öz, içinde her şeyi barındırır. Bizim ‘iyi’ ve ‘güzel’ olarak nitelediklerimiz kadar; sevmediğimiz, kötü veya itici bulduğumuz yanlarımız da o öze dairdir. Gerçekten aydınlanmak için kendimizi her halimizle tanımalıyız. Dışladığımız gölge benliklerimizi fark edip onlara şefkatle baktıkça içimize bir huzur gelir; işte o zaman kendimizi gerçekten ‘aklamış’ oluruz. Alnımız da ak olur; yani üçüncü gözümüzden parazitsiz, saf, pürüssüz bir iletişime başlarız.

Dışarıda hâlâ savaş, keder ve acılar varsa; ışık çoğalmış olsa da öze yaklaşmak için çabamıza hâlâ ihtiyaç var demektir. Son günlerde yaşadığımız bu savaş ve bombalama süreci, kalbinizde hangi duyguları açığa çıkardı? Korku ve endişe duyuyorsanız, bunun temelinde ne yatıyor olabilir? Güvensizlik, çaresizlik, maddi kaygılar ya da kısıtlanma korkusu mu? Bunların hepsi çok insani hisler ve her biri derinlerde keşfedilmeyi bekleyen bir gölge benliğimizi saklıyor olabilir. Tüm bu duyguları cesaretle görmek ve sevgiyle serbest bırakmak hepimize nasip olsun.”